یکی بود یکی نبود . غیر از خدای مهربون هیچ کس نبود . یک پادشاهی بود به نام کلادیوس دوم که در روم باستان حکومت می کرد . پادشاه قصه ما اعتقاد داشت که مردان مجرد سربازان جنگجوتر و قوی تری هستند . به خاطر همین دستور داد که ازدواج سربازان قدغن شود و چون پادشاه خشن و بی رحمی بود کسی جرات نمی کرد حرکتی بر خلاف دستور او انجام دهد .

اما اینجا پایان قصه ما نیست . تازه شروع داستان است چون کشیشی به نام ولنتاین مخفیانه سربازان رومی را به عقد دختران محبوبشان درمی آورد . این ماجرا ادامه داشت تا اینکه خبر به گوش پادشاه قصه ما رسید و او دستور داد تا ولنتاین را زندانی و اعدام کنند .در روزگاری که والنتین در زندان بود،دختر نابینای یکی از زندانبانان به آنجا رفت و آمد می کرد. بر حسب قضا کشیش قصه ما عاشق این دختر شدو این سرآغاز نامه نگاری های عاشقانه ای بودکه همیشه جمله پایانی اش این بود : از طرف ولنتاین تو اما بلاخره روز موعود فرا رسید و در روز 14 فوریه 270 میلادی ،کشیش عاشق قصه ما اعدام شدو از آن پس از او تنها اسطوره ای در یاد ها باقی ماند.

امروز بعد از قرن ها که از آن ماجرا می گذرد،چند هفته مانده به ولنتاین کم کم رنگ و روی برخی از مغازه ها تغییر می کند ،هر طرف را که نگاه می کنی ویترین ها پر است از هدایای ویژه ولنتاین . قلب های کوچک و بزرگ ،عروسک های فانتزی ،شمع های رنگی،...
حالا بشنوید از ادامه داستان که چی شد که ولنتاین به ایران آمد و چی شد که طرفدار پیدا کرد و ...؟

دوست عزیزم آقای کجوری از ارسال این نوشته ممنونم

پَییزِ ماه بییه تارِ شو

بُوردِمه یارِپَلی چَچیِ کَلِ تو

کَلکِ سَر بوردمِهِ دَییه تَلی

چَچیِ رِبَشتِمه هاکِردمهِ پِیی

دارکوتِن مِه تَن رِ بَزوئه چِکوم

زِمِسُونِ وا مِرِ هِدائه تِکوم

کٌورکِلاج مِه وِسُه بیاردِ پِیغوم

راه رِ لانگهِ کِمبهِ تِه نَهٌووی گوم

مِه دل خانِه سَرهادِ شِه صدارِ

کتولی وامیری طالبارِ

هَمه بِشنوئن مهِ هَیرا هَیرار

بارِن تِهِ ناسورِ دلِ بلارِ

شعری از خانم توران آرام سوادکوهی

ادامه شعر بزودی درج خواهد شد

تِه بلاره،مِه تلار،درسُوزنه

دیاری دَس به کمرنِس،مره نِش

تن هادِه ،تشٌِ دَکوشیم

مشهدی جان !قربانت گردم .گاو تلارم دارد می سوزد.

از دور،دست به کمر نایست و نگاه نکن .

کمک تا اتش را خاموش کنیم  

آی جان مار من ته دور بگردم (مادرم دورت بگردم)

یادش بخیر ان روزها که زنان ساکن لفور هرگز خانه نشین نبودند آنان لحظه ای وقت برا ی استراحت نداشتند اول بهار فصل تیم و تیمجار وتهیه نوغان جهت پرورش کرم ابریشم (کرماری) روزها توی زمین شالیزاری نشاء وجین و..  وعصرها و شب ها رسیدگی به کرم ابریشم ُچقدر سخت و نفس گیر  حتی یک اف از زبانشان جاری نمی شد دردهایشان را توی فصل زمستون می تونستی وقتی داخل کرچال  (گارگاه کوچک بافندگی)مشغول بودند بصورت نواجش محزون بشنوی . اواخر بهار سرگرم اماده کردن وسائل کوچ به ییلاق وتابستان توی ییلاقات مشغول نخ ریسی با شونسر و چل (وسیله حلاجی و بافندگی)اواخر تابستان مشغول درو برنج ، وقتی کار شالیزاری تمو م می شد  پائیز و زمستان سرد مادران و زنان لفوری چادر شب به کمر بسته و توی سرمای جانسوز مشغول بافتن چادر شب و جاجیم وپتو و...برای مصارف شخصی یا جهیزیه دختران می شدند همزمان مسولیت خانه داری جمع آوری هیزم و خلاصه هزاران کار ریز درشت بعهده انها بود تنها یار و یاور مادران ما دخترانشان بودند که پاسوز مادر بعنوان دسمره خدمت می کردند

 مادرم  عزیز و دوست داشتنی ام :

بیداری قبل از اذان صبحت هرگز ازیادم نمی رود بعد از ادای فریضه نماز شروع بکار می کردی و آخر شب بعد از همه می خوابیدی .

مادرم  من هرگز چهره ات را عبوس ندیدم .

مادرم من هرگز صدای اعتراضت را نشنیدم.

مادرم من هرگز شکایتی از تو ندیدم .

می دانم اینهمه صبر و تحمل فقط برای دوام و بقای خانواده انجام می دادی.

مادرم من هرگز ندیدم تو از پدرم مطالبه مادی داشته باشی راستی چرا؟

مادرم مادرم مادرم تورا تا بی نهایت دوستت دارم.

نِنای  قِصه

چِتی بورِم سِرِه نِنا مِرِه کِشِنه          

                                        بَبه کِلومِ دِلِه مِره رَسِن کَشِنه

چِتی نِنا رِبوّم کِه مَنگو گوم بَهییِه

                                        تَلِم وِلِشتِ دِله هَنوز پیدا نهیه

هِوایِ پاره بَهی وارِش چِه لَس نَدِنه

                                       بِنِه تیل بَهی کِه کَلوش رِ پَس نَدِنه

تِمومِ مِلک و مِلا،مِه وَنگ و وا دَپیته

                                       مِه چش پِرِ اَسری ،صَرا رِ وا دَپیته

خِدا مِه بَختِ کَهو کِمین خِرابه دَرِه   

                                         هَر وَر رِ اِشِمبه نَویمبِه کِجِه دَرِه

اِزارِ چِلّه تَن شِه دِل رِ دار بَزِنِم

                                        سیو اِقبالِ دِله شِه وِسّه زار بَزِنم

شِه دِلِ غِرسه جا صَرا رِ تَش بَزِنم

                                    تِمومِ آسِمون رِ صَرایِ کَش بَزِنِم

نِنا بَته که اَگه اَمشو بی مَنگو بِهی

                                      هَمین دِرازِه راه رِ وِنه هاکِنی پِهی

اَندِه تِه رِ بَروشم کِچیک و خُردِ پَلی

                                   کِه تا دیگه تِه بوهی بی مَنگو سِرِه نِهی

نِنا گِته اَمِشو تِنِه عَزا هِنیشِم

                                    کِلاج بیارِه خَوِر سیو قِوا هِنیشِم

تِه دَسّ و پَنجه رِ مِن اَگِر نَکِردمِه گِلی

                                    تِه جا مِن کَمتِرِمِه اِنگار کِه یاد بَکِردی

کِجه اِسا بَتِجِم تا شو مارمار هاکِنِم

                                   وِرگون و شالِ چِش رِ بَیرِم بیدار هاکِنم

چِتی اِسا بَتِجم مِه تَن رِ دَم دَنیه

                                         کی بَته مِه دِلِ سَر  دِنیایِ غَم دَنیه

صَرا رِ بَیته میا نِنِه مَنگویِ چِمِر

                                        مِه دِلِ بِرمِه زاری ،هِمِن رِ هاکِرده پر

وِشنا اِشکِمِ پِلا کِنِس و وَلیکِ تیم

                                        صَرایِ خال و تَلی بَوِردِه مِه گِلِ دیم

بِلا کِه شو بَووشِه مِه تَن رِ وِرگ بَخِرِه

                                       هِوا شِلاب دَهیرِه مِره وارش بَوِره

مِه راه هاکِردِه نِشون،اِسا بَهیه چِه گوم

                                      هِوایِ وا و وارِش نِخوانِه بَوّه تِموم

مِرس و توسکای میون دِوارِه دِمبه اویا

                                      نا دَم دَرِه هِمِن رِ، نا اتّا زِنده پیدا

 گِمون بَخِرده پَلِنگ نِنایِ زرّینِه گو

                                     بِرمِه و غِرصِه مرِه اَمون نَدِنه تاشو

اِفتاب دَرِه شونه ِمار دَرِنه اَی نِماشون

                                  بورِم کِه اَی اَمِشو دَره شیشه مِنِه خون

هِمِن سیو مِکِنا نِنه کَکّیِ مِغوم

                               کَلوش رِ دَس هاییرم ،این راه نَوونه تِموم.

ماخذ:سایت تلارپه

اگر خواسته ای دارید حتما راجع به اون خواسته فکر کنید اگر ارزش خواستن داشت از خدا بخواهید گاهی آدمها یه چیزای کوچکی طلب می کنند خداوند هم اجابت می کند بعد افسوس می خوریم ای کاش چیز بهتر طلب می کردیم خاطره ای نقل می کنم شاید براتون جذاب باشه :

حدود ده سال پیش با یکی از بهترین دوستانم رفتم مشهد زیارت امام رضا علیه السلام معمولا من وقتی مشهد می رم شبها  ساعت دوازده میرم حرم تا نماز صبح این رسم همیشگی من هست چون زیارت تو شبها لطف خاص خودشو داره،بهر حال با دوستم توی یک شب زمستانی سرد و برفی به حرم رفتیم مشغول عبادت و راز نیاز شدیم ان موقع از رواق شیخ بهائی می تونستی صحن حرم رو ببینی ، ما داشتیم کم کم برای نمازآماده می شدیم یک لحظه به دوستم گفتم توی این هوای برفی یک چائی داغ اگر بود می چسبید چند لحظه نشد دیدم خادم حرم داخل سینی چند لیوان چای با قند های بسته بندی شده آورد و بما تعارف کرد ما شوک شدیم گفتیم ای خدای مهربان ای کاش چیز بهتری خواسته بودیم از اون روز دیگه با خودم عهد کردم اگه چیزی می خوام از خدا طلب کنم هم باید بزرگ باشه هم ارزشمند باشه.

دیشب خوابم نمی برد ساعت حدود ۳ یهو دلم گرفت اسمان دلم ابری شد یاد محرم سالهای نه چندان دور افتادم زمانی که دانشجو بودم توی پیچ خم زندگی اینجوری گرفتار نشده بودم و ازپنجم محرم به روستا می رفتم، یاد خانواد ه ام افتادم اونائی که برای رفتن ما به روستا لحظه شماری می کردند یاد خنده های پدرم افتادم و نگاه دزدانه مادرم که با چه اشتیاقی منو نگاه می کرد اخه من فرزند کوچک خانواده بودم همه این خاطرات را مرور کردم ناگهان ابر احساسم شروع به باریدن کرد صدای هق هق گریه هام امانم نمی داد گونه هامو با اشکهایم شستم گفتم الان من کجام ،توی یک شهر غریب ،پدرم کجاست زیر خروارها خاک ،مادرم کجاست توی یک شهر دیگه ،اصلا از زندگی ما چه می خواهیم ،چرا اینقدر زود خداوند منو از خنده های پدر همراه با جدیتش محروم کرد چرا توفیق خدمت به مادر از من سلب شد ، دوستانم کجاهستند ،من کجا هستم چه باید بکنم ؟ منم دارم لحظه شماری می کنم تا روز تاسوعا برم به زادگاهم به جائی که تمام تعلقاتم اونجاست ،میرم تا جای خالی عزیزانی که پارسال با ما بودند و امسال پر کشیدند را ببینم میرم سری به اهل قبور بزنم ،میرم تا تجدید دیدار کنم با ارحام و بستگان .     

باز باران،
با ترانه،
با گهر های فراوان
می خورد بر بام خانه.

............

کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چست و چابک

.......

لفور از هر نظر زیباترین هست             به هرجایش نشینی دلنشین هست

شمیمش خاطر غم می ستاند            نسیمش اشک شبنم می فشاند

هوا از مشک و عودآمیخته دارد           هزاران کودکی فرهیخته دارد

طیوران هر طرف در طیرانند               شغالان حافظان ماکیانند

"فتواى حسین این است: آرى! در نتوانستن نیز بایستن هست؛ براى او زندگى، عقیده و جهاد است. بنابراین، اگر او زنده است و به دلیل این كه زنده است، مسئولیت جهاد در راه عقیده را دارد. انسان زنده، مسئول است و نه فقط انسان توانا. و از حسین، زنده‏تر كیست؟ در تاریخ ما، كیست كه به اندازه او حق داشته باشد كه زندگى كند؟ و شایسته باشد كه زنده بماند؟ نفس انسان بودن، آگاه بودن، ایمان داشتن، زندگى كردن، آدمى را مسئول جهاد مى‏كند و حسین مَثَلِ اعلاى انسانیت زنده، عاشق و آگاه است. توانستن یا نتوانستن، ضعف یا قدرت، تنهایى یا جمعیت، فقط شكل انجام رسالت و چگونگى تحقق مسئولیت را تعیین مى‏كند نه وجود آن را."

«بایستن» یعنى براى انجام دادن وظیفه مسئولیت دینى و شرعى، تلاش نمودن و تا حد توان براى پیشبرد آن، به تناسب زمان و شرایط، اقدام كردن. گویاترین كلام براى اداى این مفهوم، فرمایش حضرت امام‏ قدس سره است؛ ایشان در پیامى فرمودند:

"ما مأمور به اداى تكلیف و وظیفه‏ایم، نه مأمور به نتیجه."

هر مسلمانى در هر شرایطى، وظیفه‏اى دارد كه باید بدان عمل نماید؛ لیكن اقتضاى زمان، شكل انجام وظیفه را به تناسب خود، دستخوش تغییر مى‏سازد. عمل به وظیفه در بستر زمانى خاص، «جهاد» و در شرایطى «فقه» و در برهه‏اى «پرداختن به مسایل علمى» است؛ لیكن آنچه با تحول زمان دگرگون نمى‏شود، اصل اداى تكلیف و انجام وظیفه است.

با پول ميشه يه خونه خريد، ولي آسايش رو هرگز...

ميتوني باهاش ساعت بخري، ولي فرصت رو هرگز...

ميتونی با پول مقام و درجه بخری، ولي آبرو و منزلت رو هرگز...

ميتونی يه تختخواب شیک بخری، ولي خواب راحت رو هرگز....

ميشه باهاش كتاب خريد، ولي فهم و شعور رو هرگز...

میتونی با هاش دارو بخری، اما سلامتی رو هرگز....

میتونی یه همسر زیبا داشته باشی، ولی عشق واقعی رو هرگز....

هر گوشه از مغز مرا بكاويد، سلول‌هايم را اگر لازم شد برداريد و بگذاريد به رشد خود ادامه دهند تا به كمك آنها پسرك لالي بتواند با صداي دو رگه فرياد بزند. و دخترك ناشنوايي زمزمه باران را روي شيشه اتاقش بشنود. آنچه از من باقي مي‌ماند بسوزانيد و خاكسترم را به دست باد بسپاريد تا گلها بشكفند. اگر قرار است چيزي از من وجود مرا دفن كنيد بگذاريد خطاهايم، ضعفهايم و تعصباتم نسبت به همنوعانم دفن شوند. گناهانم را به شيطان و روحم را به دست خدا بسپاريد و اگر گاهي دوست داشتيد يادم كنيد عمل خيري انجام دهيد يا به كسي كه نيازمند شماست كلام محبت آميزي بگوييد: اگر آنچه را كه گفتم برايم انجام دهيد هميشه زنده خواهم ماند. 

گرچه که کالشِ بی ملک و تلارَسّمه مِن

                                                پیشِ خد مالِک صد خالِکِ مارسّمه مِن

مه غم و غرسِه ویشتره مه طاقِت جا

                                             با همون غِرسِه وغم عاطفه جارسّمه من    

 چش خَلِه ترسِنِه نامردی ونامردم دس

                                             عین البرزِمِه ،هر گوشه دیارسّمه من

روزگارِدلِ وِس خنده بکردن غلِطه

                                          اینه هردورو زمون مساله دارسّمه من

ته شه دونّی که نَئی تا به اِسا اهل وِفا

                                           رُونَزومِه تِرِه،اماتِه جاخارسّمه من

مهربونی ئمه جِم برنِنِه دِشوارِه ولی

                                          آسمون جِر بیه هم سبزه بهارسّمه من

کَربَزِه بَیّا،کنارِچل وچو بورده رِغت

                                      دشتِ آلِم دِلِه ،دس بَی ته پِنارسّمه من

گِتهِ حجت که تِموُم بَیّه دیگِر عمر و تِوُون

                                               تازه مِرِ حالیه چُو اَسب سِوارَسّمه من